Historia baixo os pés
Atletismo
O Castro albergou unha cita popular, de diferentes idades e cun trazado de aroma clásico que une o mar co monte da cidade
O Castro deixa poucas dúbidas co seu nome do que é. Poblado castrexo que fala da pegada humana, das primeiras persoas poboadoras na zona, que quedan patente coas excavacións na ladeira, uns metros máis abaixo da meta, e que agora teñen como inquilinos eventuais ós coellos. Baixo os pés dos atletas si están os túneles da fortaleza, agora recuperados para visitas guiadas e que falan de castelos e batallas.
A loita resultou onte deportiva e moito máis pacífica sobre un trazado que honra a historia da cidade e a propia orixe da proba. Non é o percorrido orixinal, no que Marcial Rodríguez inaugurou o palmarés en 2003 e que tiña seis minutos de duración, pero si ten respeto polo berce. Agora, para dar espazo ós máis de catrocentros participantes, hai unha volta inicial chá e ascenso con poucos chanzos na primeira parte do casco vello, pero mantén esa inspiración orixinal de unir o punto máis baixo, o porto, co cumio. E, no medio, as dificultades, os chanzos, as costas, as rúas estreitas e un pouco das grandes avenidas que tamén son parte de Vigo. Como a de Méndez Núñez da saída. Terreo de porto deportivo gañado ó mar hai moito que fala do berce mariñeiro e dos primeiros barcos de pasaxe, pero tamén do Vigo actual, do turismo de cruceiros e de restaurantes. De pedras de miles de anos nos muros do castelo de San Sebastián e a Praza do Rei, co súa torre do concello moderna -e fea- construída en zona antiga. Pura historia de Vigo nas súas diversas épocas pola que soben os atletas por decenas ata superar os catrocentos e, como sinal de identidade, con nenos e maiores misturados. Así o aconsella o trazado curto pero longo, e os cativos teñen padecementos nese treito final, pero tamén os maiores.
A entrega de premios é a festa colectiva, recordos para todas as categorías. Un podio tras outro e moitos aplausos. Pequena historia atlética enriba de séculos de vivencias da cidade.
David González Borges: “La corrí de niño, pero hacía mucho que no venía”
David González Borges retomó la Subida ao Castro que hizo de niño y el regreso no pudo ser mejor. “Es la tercera o cuarta vez que la corro. Pero hasta ahora, sólo la había hecho de pequeño, llevaba tiempo sin correrla. Soy de Vigo y, al estar en casa, me anoté”, explicó tras la cita.
“Lo que sí es la primera victoria y estoy muy contento. Al paso por Montero Ríos íbamos un grupo pequeño y, a la altura del Concello, ya me quedé solo. Pude llegar hasta arriba para ganar”, relató sobre la competición y admitió que “es un recorrido traicionero porque el llano inicial puede hacer que te emociones mucho y con las escaleras es fácil explotar. Es preciso tener cierto cuidado".
Sobre poder ganar con 20 años, indicó que hay participantes "bastante más jóvenes, pero tengo 20. Es la segunda temporada en el Delikia de atletismo, pero estoy más enfocado en el triatlón con un club de Lugo y mi idea es poder comenzar a competir a nivel internacional en algunas Copas de Europa para intentar sacar puntos. En España, quiero hacerlo lo mejor posible en los Campeonatos y estar entre los élite”. El olívico intenta meterse entre los nombres destacados en España.
Ana Iglesias Carballido: “Siempre digo que no vuelvo y estoy aquí otra vez”
Andrea Iglesias Carballido revalidó el título obtenido en la Subida ao Castro 2023 y, al término de la prueba, explicó que “la carrera fue dura, como todos los años. Siempre digo que no vuelvo, pero este año estoy aquí otra vez, como siempre”. Sobre el trazado, añadió que “al ser el recorrido inicial, con la meta en el mismo sitio, es más bonita. Me gusta más”.
En lo referente a la táctica, la viguesa indicó que “la clave es salir bastante adelante y fuerte en el kilómetro llano, lo que te permite adquirir esa pequeña ventaja y, en las escaleras, no verte entorpecida por el mogollón de gente”.
La deportista está más centrada en el triatlón y, debido a ello, no acostumbra a hacer el certamen Run Run Vigo y este año sucederá lo mismo. “Al ser enero, me viene bien en la pretemporada. Me permite trabajar la fuerza. Mi gran objetivo del año será un Ironman en Vitoria en julio. Será el segundo porque intenté uno en octubre, pero no me fue bien”, explica Andrea Iglesias sobre la planificación de la temporada. Tras ganar ayer, después hizo dos horas más de bicicleta y otros 10 kilómetros de carrera. Un domingo duro, pero con un inicio triunfal, que siempre deja un buen sabor.
Contenido patrocinado
También te puede interesar