Julia Vaquero: "Dá un pouco de pena, pero mo esperaba e alégrome por ela"

Atletismo

Julia Vaquero intuyó que su récord de España de 5.000 se batiría este año y vio la carrera

Julia Vaquero, en un entrenamiento en A Guarda en 2020.
Julia Vaquero, en un entrenamiento en A Guarda en 2020.

Nada menos que 27 años y 338 días. Es el tiempo que estuvo vigente el récord de España de 5.000 metros de Julia Vaquero (14:44.95) hasta que Marta García lo batió (14:44.04) el pasado viernes en el Europeo de Roma para conseguir la medalla de bronce.

El 5 de julio de 1996, la atleta guardesa establecía una marca estratosférica en el 5.000 en los Bislett Games de Oslo, prueba incluida en la Golden League, y el 7 de junio de 2024, la deportista nacida en León en 1998 (26 años) conseguía batir uno de los récords más longevos del atletismo español.

“Xa mo esperaba, dadas as marcas que estaba facendo últimamente esa moza na campaña de inverno. O outro día estuvo a punto de batilo récord de Marta Domínguez no 3.000 e, o único é o que se da normalmente nos campeonatos, que son carreiras máis ben tácticas, pero esta vez saiu a proba tirando desde o comezo. Pero supuña que se non era agora, este verano íbase bater”, afirma Julia, que siguió la carrera de 5.000 metros del Europeo por televisión.

“Era inevitable que se batera. Mo esperaba, pero estaba nerviosa porque esta situación te fai revivir momentos que tú viviste de nervios e tensión. E tamén estaba nerviosa porque sabía que estaba nas súas pernas facelo”, comenta la atleta de A Guarda, que reconoce que haber perdido su último récord de España vigente “dá un pouco de pena. Non fastidia porque, como deportista, sabes que ocurrirá algún día”.

Vaquero, no obstante, siente también alegría porque “a verdade é que durou moitísimos anos. Se pecha unha etapa, pero alégrome por Marta porque para ela foi un día como o que vivín eu en Oslo. Sentes alegría, satisfacción, miras que o traballo que fas deu os seus frutos, deu resultados, un récord nacional… E ela, ademais, medalla europea. Foi un pouco parecido ao que fixo Ester Navarrete (que batió su récord gallego de medio maratón en 2023)”.

La guardesa siguió por televisión la carrera y destaca que “dende o principio xa se miraba que iban a un ritmo co que era factible bater o récord. Houbo un momento en que ela se quedou descolgada, pero logrou manterse e o que fixo no final foi a destacar porque iba quinta. Non se mirou na tele porque enfocaban á primeira, pero superou a dúas rivais e remontou do quinto ó terceiro. Lémbrome tamén que (Juan Carlos) De la Osa, o comentarista, que é un exatleta de 5.000, dixo: cando Julia bateu o récord, a Marta aínda lle faltaba un ano para nacer”.

Julia Vaquero tuvo incluso la oportunidad de hablar con Marta García después de la prueba. “Me chamou Álex Calabuig, o director da revista “El Corredor”, e díxome se quería falar con ela e dixen que claro. E ela mencionou que o outro día, cando correu o 3.000 e case bate o récord de Marta Domínguez, foi precisamente en Oslo e que se lembrou de min”, revela la guardesa. Marta García también aludió a que las zapatillas de carbono que se utilizan ahora facilitaron el récord. “É verdade que a tecnoloxía axuda, pero hai que ter unha calidad e entrenar”, sentenció Vaquero, algo apenada pero también orgullosa de haber ostentado este récord durante tanto tiempo.

Contenido patrocinado

stats